Beauty, Fashion, Food, Her Love for Life, Slider, Travel

Aan zes dingen tegelijk

De activiteit van de hogere niveaus van de hersenen, waarbij nieuwe ideeën ontwikkeld worden op basis van bestaande.

Ik ben een chronische denker. Kijken zonder te denken bestaat voor mij niet. Soms vraag ik waar iemand aan denkt als het lijkt alsof diegene nergens aan denkt, omdat het voor mij ondenkbaar is. ‘Niets’. ‘Hoezo niets? Kijk je nu naar mijn kast zonder aan iets te denken?’  Nou je snapt het wel, ik snap het niet. Ik kan zelfs naar een leeg a4tje kijken en nog aan 6 dingen tegelijk denken. Het gaat maar door. Het gaat door tot de laatste seconde dat ik in slaap val, dan gaat het door in mijn dromen en het begint weer als mijn wekker gaat.

Er bestaan vast meer mensen zoals ik. Niet veel. Denk ik. Maar vast. Dat wij zoveel denken heeft ook zo z’n voordelen. Ik kan me goed in mensen verplaatsen, omdat ik al heb nagedacht over wat je gaat zeggen voordat je het hebt gezegd, omdat ik aan de manier waarop je een zin begint al weet wat je wilt gaan zeggen. Of ik heb in mijn hoofd al een paar opties klaarstaan van wat je wilt gaan zeggen en dat doet er dan ook niet toe welke, want hij stond al klaar. Dus ik volg je gedachtegang beter en sneller. Voorspelbaar, dat is het juiste woord. Dit maakt mensen vaak voorspelbaar voor mij. Als je onvoorspelbaar bent, vind ik je raar. Ik vind niet gauw iemand raar, omdat ik zelf bijzonder excentriek in een soms negatieve vorm ben. Ik ken een jongen die zinnen uitkraamt die ik totaal niet volg, hij is nog verknipter dan ik. Ik vraag hem dan ook heel vaak hoe hij komt bij datgene wat hij zegt, omdat ik het oprecht niet volg en uit nieuwsgierigheid wil weten hoe zijn gedachtegang loopt. Er is geen link met datgene wat hij ervoor zei, dus mijn hoofd is totaal in de war als hij iets zegt. Het enige wat ik weet, is dat hij iets gaat zeggen. Want hij houdt zijn kaken niet op elkaar, hij praat non-stop, net als ik (samen zijn we niet te stoppen). Voor de rest is het echt een verrassing wat eruit komt. Lichtelijk onprettig, maar tegelijkertijd een aangename verrassing. Weer eens wat anders. Als iemand mij vraagt waar ik aan denk, kies ik datgene uit wat gepast is voor die persoon, dat gesprek en de situatie, maar hij niet. Hij zegt precies waar hij op dat moment zin in heeft, ook al klopt het niet met degene die voor hem staat, de situatie en de timing. Typisch man.

Net als het lezen van een boek, als je je verplaatst in iemand omdat je er helemaal in zit. Dat heb ik continu, ik schrijf scenario’s uit in mijn hoofd. Met beelden, daar ben ik een kei in. Zo ontstaan er ook rampscenario’s in mijn hoofd en kan ik stressen als de beste als een ander hersenloos naar de sterren van de hemel aan het staren is. Waarom ik zo in paniek kan raken om niks altijd, snappen mensen niet. Misschien wordt het begrijpelijker als ik je vertel dat mensen zoals ik, ieder woord dat we uitspreken of horen linken aan een ander onderwerp of herinnering. Daarom gaat het non-stop door. Want als we zelf niet praten, dan doet een ander het wel en als een ander het niet doet, volgen we andermans gesprekken. En als ik niemand hoor praten, hoor ik mijn eigen gedachten. Dus hoe je het went of keert, het gaat door. Hoogsensitief noemde mijn docent mij altijd. Ik krijg altijd als feedback op mijn presentaties dat ik van de hak op de tak spring. Ja, dat klopt. Want ook tijdens het presenteren stopt het denken niet. Het enige verschil met het dagelijkse leven is dat ik dan alle tijd heb om alles te vertellen en ik tijdens een presentatie ben gebonden aan een tijd waarin ik alles wil vertellen en de ene zin me herinnert aan wat ik nog meer wilde vertellen, waardoor de link voor anderen ontbreekt. De link zit wel in mijn hoofd.

Soms praat ik zoveel dat mijn zus vraagt of ik niet moe word van mezelf. Ik snapte dat nooit, want wat ik uitspreek is misschien 10% van wat ik denk, dus als ik niet praat dan denk ik alsnog. Dus hoe kan ik moe worden van het uitspreken van een kleine deel van mijn gedachten? Ik snap het nu. Niet iedereen denkt zoveel als ik. Ik denk zelfs tijdens het luisteren over hoe ik mijn gezichtsuitdrukking zo over kan laten komen dat ik begrijp wat de ander zegt, terwijl ik het er totaal niet mee eens ben. Maar ik luister wel, jazeker. Ik luister, ik denk na over wat je hierna gaat zeggen, ik denk over wanneer ik zal inspringen om te reageren, ik denk over wat ik jou hierna wil vertellen, ik denk over hoe ik overkom, ik denk over hoe jij je nu zal voelen en ik denk over of ik nog een koffietje wil of dat het misschien teveel wordt omdat het dan alweer mijn vierde wordt. Soms reageer ik met een totaal ander onderwerp omdat ik daar heel graag over wilde vertellen en het niet wil vergeten. Dan lijkt het alsof ik niet heb geluisterd. Dat is niet waar. Ik luister en in mijn hoofd heb ik ook al gereageerd, maar dat Nina in GTST hetzelfde bloesje aan had als ik moest ik echt vertellen omdat ik het anders steeds vergeet. Bij het typen van deze post besef ik mij, dat veel mensen in mijn omgeving nu misschien beter begrijpen wat ik uitkraam. Fijn, als dat zo is. Zo draagt mijn blog toch nog bij aan het vergemakkelijken van mijn leven, wat ze eigenlijk al deed. Ja, het is een zij.

Liefs,

Lulu Rose

Recommended

Leave a Comment